ΤΡΟΜΑΖΩ...

και παλι γυρισαμε στα ιδια ...στα παλια..σε εκεινη τη σκοτεινη περιοδο του φοβου...
της αμφισβητησης και του πονου..
με πονας...ολους μας πονας..και ξερεις κατι...νομιζω οτι πια σ αρεσει...
κατα ενα περιεργο τροπο νομιζω οτι πλεον σου δινει ικανοποιηση..
με τρομαζεις..μας τρομαζεις και με πονας..μας πονας..πολυ..
ακομα μια φορα ξυραφια κυλουν στις φλεβες μου...
σκιζουν τη σαρκα μου με μανια και με ματωνουν...
καθε σου λεξη ειναι και ενα ακομα ενα ξυραφι ..ακομα ενα κοψιμο πιο βαθυ..
γιατρευεις τις πληγες μου και συνεχιζεις το αρρωστο παιχνιδι σου..
εχω ματωσει..αιμορραγω..στραγκιζω μερα με τη μερα ωρα με την ωρα..
ποναω ..ποναμε ..αγαπη μου...με τρομαζεις ..μας τρομαζεις..
σκοταδι απλωνεται απο που περνας..βαθυ πυκνο..αδιαπεραστο...
αμφισβητεις ακομα και τον εαυτο σου...ποναω αγαπη μου..
ατσαλι και φωτια περναει την καρδια μου...η φυχη μου ειναι παλι στο πουθενα.
ειμαι στο ολοκληρωτικο τιποτα...τρομαζω...τρομαζουμε..
εμαθα πια να ποναω..δεν μαθαμε ομως να ποναμε..
φευγουμε καθε στιγμη που περναει και πιο μακρυα...αλλου εγω αλλου εσυ..
αποσταση ..κενο και χαος αναμεσα μας....χαθηκαμε αγαπη μου...
εχεις κι ολας φυγει...ταξιδευες με ταχυτητες φωτος..
δεν το εχεις ακομα δει...με εχεις αφισει τοσο πισω...
κουραστικα...αιμορραγω..θελω να κρυφτω..απο σενα...

ΦΕΥΓΕΙΣ

και παλι μονη μου χαμενη σε εναν ουρανο πονου..πικρας..θλιψης..
δεν εισαι εδω..ακομα μια φορα πεταξες κι εφυγες μακρυα μου..θα γυρισεις καποτε και παλι..
μονο κια μονο για να φυγεις ξανα..εχεις κανει σκοπο της ζωης σου να με πονας;γιατι;...εγω το μονο που εκανα ολη μου την ζωη ηταν να σ αγαπω..
ξαφνου ενα εκτυφλωτικο φως κανει την εμφανιση του και διωχνει μακρυα το απεραντο σκοταδι μου...ζω ..ανοιγω τα ματια διαπλατα να χορτασω φως...ξερω βλεπεις οτι θα σβησει παλι συντομα...
εισαι σαν κομητης...περνας αφινεις το φως σου να φανει καις οτι βρεθει στο περασμα σου και παλι χανεσαι....σπας καθε φορα την καρδια μου σε αμετρητα κομματια και περνει ολη μου την υπαρξη για να ενωθουν ξανα...καθε φορα μενω πισω νεκροζωντανη..χαμενη...ψυχη ακομα πιο παγωμενη απο πριν..αφινομαι να πιστεψω τα λογια σου...σ αγαπω μου λες..πιστευω οτι δεν θα φυγεις..αληθεια το πιστευω..κι ομως να ...φευγεις παλι και παλι..καθε λεπτο καθε στιγμη...ακομα και τις δικεςμας στιγμες νομιζω εισαι εκει αλλα...ειναι ετη φωτος μακρυα μου..
.δεν σε κατηγορω...δεν ειναι φταιξιμο δικο σου..

.ειναι το λαθος που εκανα και τοσο σ αγαπω...
 

Σε αγγιζω..

γυρισες και παλι ..εισαι εδω..οπως ο ενοχος γυριζει παντα στον τοπο της ενοχης του..χωρις πως και γιατι...λες και δεν περασε μια μερα..
με κοιταξες με το βαθυ σου βλεμμα χαμογελοντας οπως τοτε..ακομα μου μιλουν τα ματια σου..με πλησιασες απλωσες τα χερια σου κοιτοντας με λαχταρα...
εκλεισες το προσωπο μου στα χερια σου και με τραβηξες κοντα σου..
αγγιξες τα χειλη μου με τα δικα σου σε ενα γλυκο και ζεστο φιλι..το παθος αρχισε να χυνεται απο παντου..η ηδονη πλημυρισε ολο το δωματιο..δαγκωσες και φιλισες την σαρκα μου..λατρεψες με το κορμι σου το κορμι μου...ηπιαμε το μεθυστικο χυμο του ερωτα..και μεσα στην παραζαλη...με πηρες αγρια και τρυφερα και με σηκωσες τοσο μα τοσο ψηλα..σχεδον αγγιξα τα συννεφα...
ειδα τον παραδεισο μεσα στην αγγαλια σου και την κολαση μαζι...
ενοιωσα αγγελος και δαιμονας μαζι..αγια και αμαρτωλη..τα δυο κορμια μας ενωμενα σε εναν τρελο αφινιασμενο χωρο ερωτα και παθους...μετα απο τοσα χρονια σκοτους και μοναξια...
τρυπωσες μεσα μου ...βαθεια και τυλιξες τα χερια σου γυρω απο την παγωμενη μου ψυχη και τη ζεστανες με τη φλογα σου...ξυπνησες μεσα μου τοσα συναισθηματα..ζωντανεψες τις τοσες νεκρες μου αισθησεις...
ηρθες και με πηρες απο την φυλακη μου..με απελευθερωσες ακομα μια φορα...περασαν οι καιροι αλλαξαν οι χειμωνες σε ανοιξες και τα καλοκαιρια σε φθινωπορα..κι εσυ εισαι παλι εδω..σε θελω τοσο που σε αγγιζω και ποναω..σ αγαπω και σε μισω...

ΑΛΛΑΖΟΥΜΕ...

αλλαζεις ...τρεχεις χαμενος μεσα στις τοσες αλλαγες σου...
χανεσαι κλεισμενος στον δικο σου κοσμο ακομα μια φορα και με αφινεις εξω...
με διωχνεις απο κοντα σου..λες και ποτε δεν ημουν κατι για σενα...εγινες ενα αγριμι ..επιθετικο και συχνα επικυνδινο..φοβαμε..παω να σε πλησιασω και κρυβεσαι στην φωλια σου...λουφαζεις εκει μεσα στην αρχη..αν επιμεινω τοτε αρχιζεις και βρυχασε σαν πληγωμενο θεριο...
εντυπετωπιζεις οποιον σ αγαπαει με ειρωνια..δεν το βλεπεις το ξερω..εχεις κλεισει τα ματια μου ερμητικα και δεν αφινεις να μπει μια σταλα φως..ας μην ειναι απο τον ηλιο...ας ειναι και απο το φεγγαρι..
καθε μου στιγμη πελον ειναι ενας αγωνας να καταλαβω..
τι θελεις ..πως ...γιατι..
ΓΙΑΤΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ....
αλλαζεις...καθε μερα εχω να ανεβω ενα τεραστιο βουνο που χτιζεις αναμεσαμας..
καθε μερα κι ενα καινουριο βουνο...
καθε μερα και ενα καινουριο αγχος..
αλλαζεις...μαζι σου με κανεις και αλλαζω κι εγω..φοβαμε πλεον το θεριο που εχεις αφισει να γεννηθει...
αλλαζω..τρομαζω...φοβαμε...
ΦΟΒΑΜΕ ΤΟ ΑΚΟΥΣ;;;;ΦΟΒΑΜΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
ΑΛΛΑΖΕΙΣ
αλλαζω..κρυβομαι να μην με δεις..
τρομοκρατουμαι στην σκεψη οτι θα δεις τα ματια μου...
ΑΛΛΑΖΩ ΤΡΟΜΑΖΩ...ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΜΑΙ
μην δεις τα ματια μου παλι να κλαινε...θα με ρωτησεις ισως...τι να σου πω...;;;;
ΦΟΒΑΜΕ...
καβαλα στον εφιαλτη...καλπαζω χαμενη
με ΔΙΩΧΝΕΙΣ..ΚΑΙ ΚΡΥΒΕΣΑΙ..
αλλαζεις...ΑΛΛΑΖΩ...
φοβαμε οτι θα βρω τη ΔΥΝΑΜΗ KAΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ...
δεν ξερω τιο θα κανω..ΚΑΒΑΛΑ ΣΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΜΟΥ ΚΑΛΠΑΖΩ...

ΜΙΑ ΦΩΤΙΑ ΣΤΗΝ ΑΜΜΟ

Καλοκαιρακι και μονη μου,περιμενοντας τον ιπποτη μου να ερθει!καθομαι στην παραλια με μια φωτια αναμενη και αγναντευω στο πελαγος αναμενοντας να ακουσω τα βηματα του να τριζουν πανω στα υγρα βοτσαλα!!!
Να με παρει αγγαλια και να τυλιξει τα δυνατα του χερια γυρω μου να με σφιξει τοσο δυνατα μεχρι να μου κοπει η ανασα!!!να αγγιξω το γλυκο του προσωπο και να φιλησω καθε χιλιοστο του!!!

Σ ΑΓΑΠΩ ΓΛΥΚΙΕ ΜΟΥ ΙΠΠΟΤΗ!!!!

Ιστός

Σαν αράχνη που  υφαίνει γύρω μου ύπουλα το θανατηφόρο ιστό της που  τυλίγεται γύρω μου και με παραλύει ..όπου να ναι θα αρχίσεις να ρουφάς λαίμαργα κάθε στάλα ζωής από το μυαλό μου..

κλείνεις όσο πάει και πιο πολύ την παγίδα σου χωρίς να μου αφήνει κανένα περιθώριο να ξεφύγω..θέλω να φύγω να τρέξω μακρυά σου να σωθώ...κάθε βλέμμα σου είναι και ένα ακόμα κομμάτι του ιστού σου...

Δεν υπάρχουν αντίο...η αγάπη δεν ενώνει τίποτα...τσιγάρο μόνο  του σε βρώμικο τασάκι..έχει γίνει πια η Ζωή μου...δεν ξέρω αν πια σ αγαπώ η αν απλά έχεις γίνει ένα μέρος της καθημερινότητάς μου..κάθομαι μόνη μου παγιδευμένη στον ιστό σου τον ιστό της αγάπης???

χαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχαχααχαχαχαχαχαχααχ

Παγωνιά

Κάθε μέρα που περνά μετανιώνω όλο και πιο πολύ

σε ακολούθησα σε έναν κόσμο (έλεγες) αγγελικά πλασμένο

που μονό αγάπη θα μπορούσα να προσμένω

όμως κάθε μου μέρα είναι χαμένη σε άβυσσο βαθιά

ζώντας κοντά σου τόσα χρόνια έφυγε η άνοιξη και ήρθαν χιόνια

χιόνια που μείναν και με πάγωσαν μονάχη μένω τώρα στο γκρίζο

πάγωσε το αίμα η καρδία πεθαίνει ο νους σωπαίνει και με παιδεύει....

ένα κορίτσι τώρα πεθαίνει μία ψυχή φέυγει και σβήνει...

ένα πουλί μακρυά πετάει αντίο λεεί πίσω κοιτάει...

πιστωση χρονου

Μου δινεις λογους ελπιδες και το περιθοριο να κανω παλι ονειρα για μας..μου λες οτι δεν θελεις να με χασεις και οτι αυτο που εχουμε ειναι σημαντικο..ομως δεν ξερω αν πρεπει να πιστεψω ακομα μια φορα!!δεν ξερω αν αντεξω μετα την απογοητευση...μηπως ολα αυτα ειναι απλα μια πιστωση χρονου...

Ακόμα μία φορά

Ακόμα μία φορά πέταξε με στην άκρη του δρόμου..

Ακόμα μία φορά παίξε μαζί μου και μετά άσε με στην γωνία μόνη...

Ακόμα μία φορά πάτησε πάνω στα όνειρά μου..

τσάκισε μου ακόμα λίγο τα φτερά ...

πέτα με ακόμα μία φορά στο κενό..

τρίψε την αξιοπρέπειά μου στα μουσκεμένα μου μάτια αδιαφορώντας για το αν πονάω..

Κενή,άδεια η ματιά μου καρφωμένη στο άπειρο..χαμένη στην αδιάφορη ελαφρότητα του τίποτα σου!!!

Θέλω να πετάξω και από το κενό ως το Θεό να φτάσω..΄

Ισως ματώσω και σε λερώσω..ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΕΤΑΞΩ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΟ ΩΣ ΤΟ ΘΕΟ ΝΑ ΦΤΑΣΩ...

Δεν με ενοχλεί που θα πονέσω δεν με ενοχλεί που δεν θ αντέξω..

Το μόνο που θέλω είναι να πετάξω..

Ισως να έχουν δυναμώσει τα φτερά μου και τότε...

ΚΕΝΟ

Και να που ακόμα μια φορά χάνομαι στο παγερό  σκοτάδι που απλώνει το πέπλο του πανω μου!

Και να,που, για ακόμα μια φορά βουλιάζω στο βαθύ πηγάδι που έπεσα προσπαθόντας να ξεφύγω απο εμένα!Μήνες,χρόνια,αιώνες φαντάζουν στα μάτια μου και στο κουρασμένο μου μυαλό οι στιγμές...Σηκώνω τα χέρια μου ψηλά,παλεύοντας μαζί του,προσπαθώ να το νικήσω!Κάπου διακρίνω ενα τρεμάμενο φως...κοιτώ μου προς αυτό...ξεπροβάλει ασθενικό και δυναμώνει αργά,σχεδόν βασανιστικά.Ψηλαφώ τη φυλακή μου γυρεύοντας κάτι να πιαστώ,κάτι να τραβηχτώ προς εκείνο!Τα κατάφερα!!!Ανεβαίνω,ανεβαίνω..όλο και πιο ψήλα,η παγωνιά με έχει  μουδιάσει..κουράστικα..κοιτώ γύρω μου και αχνοφέγγει πια,το φως είναι τώρα πιο δυνατό!!!Το φτάνω όμως έχω παγώσει,κρυώνω,πονάω..τα άκρα μου τρέμουν!!!ΟΧΙ ΟΧΙ ΠΑΛΙ...βελόνες μου τρυπούν τα χέρια και γλυστράω.Δεν αντέχω άλλο,πέφτω πάλι στο κενό..πέφτω ακόμα πιο κάτω..βουλιάζω ακόμα πιο βαθειά..κουράστικα!Αύριο πάλι...